| Hemancipation |
|
| Taboes |
|
Hemancipation – emancipatie van de manWat ben je? Een man? Welk soort man ben je dan? Een nieuwe, een oude, een macho, een softie? Weet je hoe je de kleine een luier omdoet, wat risotto is, wat de verjaardag van je schoonzus is..Of ga je elk weekend op stap met maar 1 doel : neuken... Het sterke geslacht?Er zijn geen zekerheden meer. Behoorden we vroeger tot het sterke geslacht en hadden we allemaal onze eigen plek in de wereld, dan staat nu alles op zijn kop. Nu mogen, nee, moeten we huilen, onze emoties uiten, creatief zijn, beseffen dat liefde een werkwoord is. En praten, heel veel praten.. Maar willen we dat ook allemaal? Hoe ver wil je gaan om een vrouw te kunnen krijgen en houden?
basis van de manIn de eerste plaats zijn we vooral fysiek man. Ons lichaam ziet er anders uit en werkt op een iets andere manier dan dat van vrouwen. Hoe we ons ook gedragen, onze geslachtskenmerken maken ons man. Van de meest stoere soldaat tot de grootste schreeuwhomo ter wereld. Maar willen we onszelf herleiden tot twee testikels en een penis?
Het uiterlijkBij dieren is het mannetje steevast mooier, kleurrijker en luidruchtiger dan het wijfje. En bij de mens was dat ook lang zo. In sommige culturen nog steeds trouwens.
Maar bij is ons was die trots, dat haantjesgedrag, wat verloren gegaan. Nogal wat mannen onder ons waren sinds meer dan 100 jaar herleid tot de grijze fabrieksarbeider, de kostwinner zonder meer. Daar komt stilaan verandering in. HemancipationSinds iets meer dan 20 jaar is men druk bezig ons opnieuw uit te vinden. We moesten en zouden wat softer worden. Onze vrouwen gingen aan het werk, fulltime, en dus was er hulp nodig in het huishouden, met de kinderen, het leven. Voorbij zijn de jaren van thuiskomen en aanschuiven aan een gedekte tafel. En ja, daar voelt een mens toch wat nostalgie naar. Het was een mooie tijd. Heer en meester zijn. Of toch niet helemaal?
Misschien niet.
Wat was, is geweest en wat komt daar hebben we zelf de hand in. Een groot voordeel tegenover vroeger is dat we nu inspraak hebben in ons eigen leven. Want hoezeer we het ook willen ontkennen, het was toch eerst en vooral de vrouw die baas was thuis. En thuis, daar was het leven.
Nu hebben we inspraak. In alles. Wat we eten, hoe de kinderen opgevoed moeten worden, waar we op vakantie gaan, hoe ons leven er uit ziet. En daarin schuilt de echte hemancipatie. En de uitdaging. Mannen van de toekomstEr zullen nog allerlei nietszeggende termen gevonden worden om ons – de mannen van deze eeuw – te omschrijven. En met iedere titel komen voorschriften. Je vraagt je af wie die rommel verzint. Want waar hebben we het over? We worden gevoeliger, zachter, meer betrokken?
Ik betwijfel dat we dat “worden”. Volgens mij hebben we gewoon voor het eerst de vrijheid om dat te zijn. De druk die vroeger op een man lag om te presteren, heer en meester te zijn, te strijden en wedijveren, hard en meedogenloos te zijn.. Die druk valt stilaan weg. En eindelijk kunnen wij zijn wie we willen zijn. En dat is niet zoals onze vaders en grootvader.
Ik herinner me het moment waarop ik mijn vader voor het eerst zag huilen. En ik weet nog hoe erg iedereen het vond dat die grote sterke man herleid was tot een snotterend hoopje mens. Terwijl ik het vooral erg vond dat hij verdriet had. Hoe dat reflecteerde op het beeld dat hij moest overdragen van grote sterke man, dat zag ik niet als kind. En zo hoort het ook te zijn.
Wij Mannen
|