| De anale vrouw |
|
| Column |
Anale feeksIk reis vaak voor het werk en grijp die momenten waarop ik wacht op mijn vlucht of onderweg ben, aan om te schrijven over zaken die me opvallen. Zoals bijvoorbeeld de vrouwen die mijn pad kruisen.
Ik keek even naar de tas, dan naar haar, en ik wist onmiddellijk wat voor vlees ik in de kuip had. Een Louis Vuitton reistas naast haar en zij volledig gekleed in Ralph Lauren riding gear. Bruine knie-laarzen, witte ruitersbroek, strak jasje en daaronder een trui met hoge kraag. Natuurlijk was ze blond en hield ze al dat haar strak verpakt in een dikke vlecht. Haar gelaatstrekken waren scherp met fel blauwe ogen en een arrogante blik. Het ganse beeld bezorgde me een koude rilling. Dit soort vrouwen heeft altijd een bijzondere uitwerking op mij. Hoewel ik kan zien dat ze fysiek aantrekkelijk zijn - dat was deze zeker en vast - kan ik het niet helpen te denken wat voor een koud en eenzaam leven een man moet leiden die met haar zou samenzijn. Ik ben er zeker van dat ze een echte fille a papa is en dat haar moeder een nog grotere feeks is dan zijzelf. In het Engels is er een uitdrukking : 'anally retentive' die haar volgens my perfect omschreef. Dit is het type vrouw dat zo ver gaat in haar zucht naar perfectie dat ze een volledige muur rondom haarzelf bouwt. Een Ralph Lauren muur wel te verstaan. Geen man raakt er door. De enigen die een kans maken dichtbij te komen zullen alvast rijk, ouder en heel perfect moeten zijn. Maar toch ook vooral rijk. Seks hoef je niet te verwachten. Daarvoor neem je beter een maitresse. Trouwens, je weet zo al dat de enige man die haar echt ooit een orgasme zal bezorgen haar tennisleraar of de stagair-tuinier zal zijn. Want kijk, hoe perfect het allemaal moet zijn voor haar, seks is iets vies en ze wil dan ook een bedpartner die ze in alle andere omstandigheden als 'vies' zou omschrijven. Rijk is goed, vies is lekker. Een motto die ze eigenlijk best op haar LV reistas kon kleven. Ze reisde naar dezelfde bestemming als mij begreep ik. Ik had nog wel even verder kunnen kijken naar hoe ze zich gedroeg, hoe ze iedereen die passeerde keurde op haar schaal van perfectie, hoe ze haar best deed om volledig kreukvrije en ongeschonden te blijven. Hoe ze vol verachting naar me keek toen ze in de gaten kreeg dat ik haar bestudeerde. Verachting die trouwens omsloeg in vertwijfeling toen de boarding van reizigers met business seats begon en ik me een weg naar de desk baande. Zij moest alsnog wachten, met een economy ticket. Voor het eerst in mijn leven genoot ik oprecht van dit privilege. Een upgrade kreeg ze niet. That's life :)
Older news items:
|